'Alignment' en het lijden van een ander

Alignment en aligned zijn. Ik hoor dat woord steeds vaker. Vooral in relatie tot persoonlijke ontwikkeling en innerlijk welbevinden. Maar wat is eigenlijk alignment? Je kunt er op vele manieren naar kijken. Hier is er één.

Yoga is een mooie manier om tot alignment te komen

Alignment is letterlijk vertaald: uitgelijnd. Uitgelijnd zijn als een auto, kun je dat ook zijn als mens? Ja, hoezo eigenlijk niet? Het betekent dan bijvoorbeeld dat je je niet snel van je stuk laat brengen. Dat je een rechte koers kunt volgen die past bij wie je bent. Dat als bijvoorbeeld een ander lijdt, ook al is het een naaste, dat jij dan op een volgend moment nog steeds met evenveel vreugde van de bloesem van het voorjaar kunt genieten. Het is immers niet jouw lijden. En wat heeft die naaste van jou eraan als jij niet meer geniet van het leven? Het betekent dat je het verdriet van de ander in diens bijzijn kunt doorvoelen en meebeleven, maar dat wanneer jij afscheid hebt genomen en iets anders aan het doen bent, je geest weer vrij is voor een volgende ontmoeting. Je zou kunnen denken dat dat egoïstisch is. Maar waarom zou je rondlopen met het lijden van de ander? Die ander lijdt er niet minder door. Dat die ander lijdt, is al rot genoeg. Je bewijst die ander geen dienst daaronder gebukt te gaan.

Het roept wel een andere vraag op: hoe zorg je dat je niet gevangen raakt door het lijden van de ander? Die vraag is eigenlijk de verkeerde. Je kan je beter afvragen: wat maakt dat ik zo gevangen raak door het lijden van die ander?

Wanneer je het lijden van de ander meeneemt door jouw dag heen, of als je merkt dat je echt van je stuk bent geraakt, is dat eigenlijk een teken dat je uit je eigen alignment bent getikt. Je bent niet meer bij jezelf. Je bent in je gedachten bezig met het lijden van de ander, omdat het lijden van die ander iets spiegelt wat van jou is. Maar meestal vereist het wel wat om dat te erkennen. De mind stribbelt tegen en zegt dat het toch echt die ander is, waar je je druk om maakt en objectief gezien is dat ook zo. Maar als je echt gaat zitten met het gevoel dat het lijden van de ander in jou oproept, als je doorvoelt wat er in jou geraakt wordt in het contact met die ander, dan kan dat je terugbrengen in je eigen centrum. Het gevoel dat de situatie van de ander in jou oproept, blijft immers jouw gevoel. Ook al denk je precies hetzelfde te voelen als de ander, als je echt goed kijkt zal blijken dat dat niet helemaal waar is. Door daarbij stil te staan en je eigen gevoelens de aandacht te geven die ze verdienen, vergroot je jouw alignment. Je hebt iets ontdekt over jezelf, aan de hand van het lijden van de ander. En daarmee krijgt het lijden van die ander betekenis in jouw eigen leven. Want het lijden van de ander heeft jou geholpen iets van jezelf te leren, en meer aligned te raken. Mooi toch?